Kilka dni temu, podczas oglądania świetnej produkcji HBO „Kompania Braci”, zacząłem rozmyślać nad ideą przywództwa. Temat ten zakiełkował w mojej głowie po scenie, w której pokazane były relacje porucznika z podwładnym mu plutonem.

Ów porucznik, był osobą stanowczo nienadającą się na obejmowane stanowisko. Co moment odchodzi ł od swoich żołnierzy, nie miał czasu ich wysłuchać, porozmawiać. W krótkich momentach obecności, także miał problemy z komunikacją i nie zajmował się tym, czym powinien.

To właśnie złe podejście do swojego plutonu, omal nie skończyło się katastrofą kiedy podczas ataku wojsk niemieckich, zadaniem jego jednostki było dostać się do małej wioski i ją zabezpieczyć. Jednak porucznik, w tak ważnym dla niego i dla jego wojsk momencie, stracił jasność umysł i zaczął wydawać sprzeczne rozkazy. Gdyby nie interwencja porucznika innego plutonu, wszyscy ponieśliby śmierć.

Jak już wspomniałem wcześniej, i jak wynika ze wspomnianej sceny, porucznik nie miał zdolności przywódczych. Może kierował się chęcią zdobycia sławy i medali, może bał się i za wszelką cenę chciał przeżyć – nie ważne jakie były jego pobudki, ważne że nie posiadał najważniejszej cechy przewódcy – zdolności podejmowania decyzji. Nie dość, że nie potrafił wysłuchać swoich żołnierzy, to jeszcze nie był w stanie podejmować decyzji, od których zależało ich życie.

W wojsku, zdolność szybkiego i stanowczego podejmowania decyzji, jest tak samo ważna jak w biznesie.

Przywódca ,czy to żołnierzy czy pracowników, powinien być dla nich ostoją i podporą. Każdy podwładny powinien mieć możliwość konsultacji ze swoim przełożonym, przedstawienia mu swoich problemów i wspólnego rozwiązania ich. Poza tym dobry lider, od którego zależy życie żołnierzy (pensja pracowników) nie boi się podejmować trudnych decyzji. Pozycja dowódcy tego wymaga.